nie wiem czy wy też tak macie, ale gdy zbliża się jesień i czuć już w powietrzu taki charakterystyczny zapach ziemi, porannej rosy i wieczorny chłód ja sama też zmieniam się jakby dostosowując się do pory roku..staję się bardziej refleksyjna i choć słoneczne dni jeszcze nas nie opuszczają to czuję taki dziwny ucisk w serduchu...sama nie wiem co to jest...jakiś taki dziwny lęk, obawy przed czymś czego nie potrafię okreslić. Przede mną trudne dni..nowa praca, nowe życie zostawiam za sobą ludzi, z którymi bardzo sie związałam i mam nadzieję, ze uda mi się podtrzymać to, co cenię sobie najbardziej czyli kontakt - jednocześnie wierzę, ze w nowym środowisku odnajdę swoje miejsce i że spełnię te swoje marzenia i nie zawiodę się tak jak to było w tej pracy. Moja Tosiunia chyba czuje nadchodzące zmiany , bo sama jest troszkę niespokojna, obserwuje wszystko to, co dookoła niej sie znajduje i dzieje - a przy tym chce wszystkiego spróbować i wszędzie być :-) ten jej uśmiech jak wracam z pracy jest bezcenny i ten nasz ziąbek-słodziak.Chciałam wam dziś polecić książkę , która była dla mnie dużym zaskoczeniem - zwykle nie ulegam wpływom otoczenia, ale i nie wydaję sądów dopóki sama czegoś nie sprawdzę i tak było i tym razem. poprosiłam koleżankę (jeszcze jak byłam w ciaży), żeby przyniosła mi coś do poczytania , bo moja biblioteczka na zwolnieniu kurczyła się w zastraszającym tempie - a ona pewnego dnia podrzucila mi - proszę się nie śmiać - ZMIERZCH S. Meyer. Oczywiście trudno było nie słyszeć o tym tytule (szczególnie po premierze filmu) więc moje nastawienie bylo raczej negatywne, ale postanowiłam dać szansę wampirom i powiem szczerze, ze nie żałuję. Nie będę wam opisywać co i jak, o czym jest ta książka itd itd chcę napisać dlaczego zwróciła moją uwagę...dlaczego?? chyba brakowało mi ostatnio czegoś poprostu romantycznego, prostego o miłości, która jest trudna(a która nie jest?)ale taka czysta, skoncentrowana na uczuciu i odczuwaniu a nie tylko na tzw. cielesności wypranej z jakiejkolwiek mgiełki tajemniczości, sekretu...chyba udało się Pani Meyer trafić w sedno, odkryć prawdę, banał o którym wszyscy wiedzą ale nie mówią...brakuje nam rycerzy - mężczyzn , którzy zatracają się w swoich kobietach, kochają , bo potrafią kochać i o tym mówić, ich miłość jest celem samym w sobie a nie dodatkiem do życia, które prowadzą, myślę, że szczęśliwe są kobiety, które zakochują się w takich facetach i potrafią ich w sobie rozkochać - bo to już jest na zawsze...w moim najbliższym otoczeniu brakuje tego 'na zawsze' wszystko jest takie ulotne, na chwilę, tymczasowe, brakuje przywiązania i wierności...nie wiem czy słusznie , ale ja czytając te powieść odnalazłam cząstki tych wartości, możecie się ze mną nie zgodzić, proszę o wasze opinie, nie zrozumcie mnie źle - nie reklamuję tej książki - reklamuję miłość i wierność, 

dobranoc